أبونؤاس فی القسطاس
13 بازدید
محل نشر: نامه علوم انسانی » زمستان 1384 و بهار 1385 - شماره 13 »(12 صفحه - از 7 تا 18)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
در این مقاله، با بررسی و تحلیل آثار و اشعار ابونواس، ثابت شده است که او برخلاف ادعای کتاب‏های تاریخ ادبیات و آثار ادیبان عرب و خاورشناسان، نه تنها «ملحد»، «زندیق» و «کافر» نبوده، بلکه از رسوم دوره جاهلی، رفتن به خرابات و گریه بر ویرانه‏های منزل یار بیراز بوده است؛ همچنین، نه تنها وصف شتران، گوسفندان و بیابان‏ها را خوش نداشت، بلکه شاعرانی را که در این زمینه شعر می‏سرودند، تقبیح می‏کرد. بی‏پروایی ابونواس در حرکت برخلاف رسوم معمول چنان بود که او را «دیوانه» می‏خواندند. وی حتی زمانی که شور و حال و هوای جوانی داشت و در جمع دوستان خوش می‏گذراند، از یاد خدا غافل نبود و مدت‏ها در ترس از خداوند به سر می‏برد؛ و از آنجا که ایمان زیادی به بخشش داشت، از این اعمال دوره جوانی خود پشیمان شد و بعد از به‏جا آوردن مناسک حج کاملاً راه زهد در پیش گرفت. این پشیمانی صادقانه او در اشعار زاهدانه‏ای که سروده، آشکار است.